As a boy, the filmmaker’s father, H. N. Shantha Murthy, ran away from home to escape the extreme poverty of his Indian village. He traveled the country in search of work. By chance, at a hotel in Delhi, he encountered an American couple visiting from Houston, Texas. He moved there with them and worked as a gas station attendant in Texas, struggling to make a living. While telling his story, weaving together home videos and phone conversations, the filmmaker reflects on her own experiences as the daughter of immigrants (her mother is from the Philippines), trying to build a life in New York City. The film is an intimate love letter—a meditation on a complicated father-daughter relationship and a poignant tribute to the immigrant working class. Says Murthy, “I made this film to remind us of our humanity, how the power of kindness can change a person’s life, and to express our love for each other while we can.”

Di zarokatiya xwe de, bavê derhênerê, H. N. Shantha Murthy, ji malê reviya da ku ji xizaniya giran a gundê xwe yê li Hindistanê bireve. Ew ji bo dîtina kar li welêt geriya. Bi tesadufî, li otêlekê li Delhiyê, ew rastî cotek Amerîkî hat ku ji Houston, Texasê serdan dikirin. Ew bi wan re çû wir û li Texasê wekî karkerê stasyona sotemeniyê kar kir, û ji bo dabînkirina jiyana xwe têkoşiya. Dema ku çîroka wî vedibêje û dîmenên malê û axaftinên telefonê bi hev re dike yek, derhêner li ser serpêhatiyên xwe yên wekî keça koçberan (dayika wê ji Fîlîpînê ye) û hewldana avakirina jiyanekê li bajarê New Yorkê, hûr dibe. Fîlm nameyeke evînê ya samîmî ye- kûrbûneke li ser têkiliya tevlihev a di navbera bav û keçê de û rêzgirtineke bi bandor ji bo çîna karkerên koçber. Murthy dibêje: “Min ev fîlm çêkir da ku em mirovahiya xwe bi bîr bînin, û nîşan bidim ka hêza dilovaniyê çawa dikare jiyana mirovekî biguherîne, û her wiha da ku em evîna xwe ya ji bo hevdu diyar bikin, dema ku hîn derfet heye.”